rozdział 4

Pewna osoba powiedziała napisała ostatnio, że przypomina jej to "50 twarzy Grey'a" tylko bez scen erotycznych. Jeszcze będą, a będzie ich sporo ;) Pozdrawiam :*
***********************************************************************************

Ku rozpaczy mężczyzny, tę piękną chwilę przerwał im jego telefon. Cicho zaklął pod nosem, puścił dziewczynę i wyjął telefon z kieszeni. Kobieta czekała, aż wysłucha cokolwiek z ich rozmowy.
-Halo?-James odebrał telefon.-Nie, jestem zajęty.....Tak, jestem, nie żartuję. Mam gościa.........Jak to nie wierzysz? Carmen, przestań gadać, załatwimy to jutro, naprawdę nie mam na to siły....
 Dziewczyna delikatnie wyjęła mu telefon z dłoni i odezwała się do słuchawki.
-Przepraszam, ale mój chłopak jest zajęty, jaki jest problem?-zdziwiona kobieta w słuchawce wydała z siebie cichy pomruk niezadowolenia.
-Kim jesteś?-spytała.
-Dziewczyną Jamesa. Wypraszam sobie przeszkadzania podczas jego wolnego czasu. Jeżeli sprawa jest na tyle istotna proszę się do nas pofatygować. Do widzenia i miłej nocy.-ostatnie zdanie powiedziała z taką ilością jadu i sarkazmu, że ta Carmen otrząśnie się zapewne za jakieś 30 minut.
Aurora odłożyła czarny telefon Jamesa na stolik i zawiesiła mu ręce na karku.
-To na czym skończyliśmy?-odwróciła wzrok w stronę pięknego widoku, ale on patrzył tylko na nią. Po chwili również skierowała oczy w jego stronę przybliżając twarz do jego, żeby pochwalić piękny widok, ale nagły błysk flesza ją zmylił.
-Cholera-zaklął pod nosem, widząc kilku paparazzi robiących im zdjęcia. Dziewczyna widząc całą sytuację chwyciła Jamesa za rękę i cofnęła się do sypialni. Dziewczyna usiadła na środku łóżka, a chłopak zdenerwowany chodził po pokoju.
-Przecież za chwilę to wszystko będzie się pojawiać na łamach gazet, oni tylko czekali aż mnie przyłapią z dziewczyną. Cała moja firma będzie tylko o tym mówić, a zły rozgłos mi niepotrzebny-usiadł na skraju łóżka i zwiesił głowę siadając do niej plecami.-A to wszystko moja wina...-dokończył z goryczą.
Aurora nie wiedziała co robić. Delikatnie podeszła bruneta od tyłu i przytuliła.
-Proszę cię, nie dramatyzuj. Nie będzie wcale tak źle-gładziła go po włosach. Mężczyzna odwrócił się do niej, a ona jeszcze mocniej go uścisnęła.
-Ale ja wiem, jacy oni są. Zwykłe brukowce zaraz dopowiedzą fałszywą historię, że za pieniądze dziadka zamawiam jakieś...-urwał niezadowolony.
-Trochę w tą czy w tę, nie ma różnicy. To tylko brukowce, kto im w dzisiejszych czasach wierzy? Je rzadko kiedy kto czyta, więc spokojnie.-uśmiechnęła się, czym dodała mu otuchy.-a teraz choć spać, bo jutro będziesz umierał.-pociągnęła go za rękę w głąb łóżka i położyła twarz na poduszce. Po chwili poczuła, że czyjaś ręka czule przejeżdża jej wzdłuż pleców, a za chwilę jej właściciel odwraca się gwałtownie w drugą stronę wciąż ciężko oddychając i coś mamrocząc.
Obudził ją okropny koszmar. Gwałtownie usiadła, ale za chwilę obejrzała się naokoło i stwierdziła iż to tylko chory sen. jej wzrok trafił na bruneta tulącego się do poduszki, a na jej twarzy mimowolnie pojawił się szeroki uśmiech. Przeciągnęła się i spojrzała na zegarek. 5:32.
Postanowiła zrobić Jamesowi śniadanie.
Udała się do kuchni i zdała sobie sprawę, że tak naprawdę niezbyt wie, gdzie co leży. Przeszukała każdy centymetr sześcienny kuchni i zrobiła naleśniki z bitą śmietaną i truskawkami. Położyła je na tacy i zaniosła na górę. Weszła i delikatnie stąpając doszł do łóżka. Odstawiła jedzenie na szafkę nocną i przysiadła się do słodko śpiącego Maslowa.
Delikatnie musnęła jego wargi na pobudkę. jego reakcji nikt by się nie spodziewał.
Złapał ją w pasie i przyciągnął, a w stosunku do jego siły, jej opór był jak myszka przeciwko tygrysowi.
Ułożył ją pod sobą w przeciągu sekundy, jak nie więcej. Oboje zaczęli się śmiać z jego odruchu a ona jakoś wykaraskała się z jego uścisku.
-Mmmm, dzień dobry panie Maslow-uśmiechnęła się szeroko-jak się dziś spało?
-Idealnie,  od lat tak nie śniłem, ale szczerze wolę nie spać-mrugnął go niej.
-Dlaczego?-spytała zdziwiona.
-Ponieważ z taką rzeczywistością trudno wyśnić coś lepszego-uśmiechnął się do jedzenia. Po chwili zaczęli konsumować naleśniki i gdy się najedli James zerknął na zegarek.
-Co? Już 7:00? Gryffin mnie zabije!-zaczął pospiesznie zakładać koszulę i piaskowe spodnie. Aurora przyglądała się temu wszystkiemu z uwagą. Po chwili postanowiła znieść naczynia na dół i spakować je do zmywarki.
Po chwili z góry zbiegł James.
-Co chcesz dzisiaj robić? Bo jeżeli tylko zapragniesz mogę ci znaleźć towarzystwo albo...-brunet dostał słowotoku.
-James, spokojnie-uśmiechnęła się do niego słodko.-O której kończysz ?-spytała.
-O 15:00, a potem jest impreza firmowa. Chciałabyś pójść ze mną?-uśmiechnął się zawadiacko. Nie mogła odmówić, ale i tak miło, że zadał sobie trud spytania.
Szybko przebrała się w dresy i poszła pobiegać po okolicy. Znalazła jakieś boisko i wykonała kilka ćwiczeń.
Wróciła do domu, była już 9:00. Czas tak szybko leciał.
Wciąż w dresie zaczęła gotować. Na obiad zrobiła Maslowowi polskie danie-pierogi. Miała nadzieję, że w jakiś sposób go zaskoczy. Potem wyszła jeszcze do ogrodu, gdzie zauważyła ogromny basen z mini zjeżdżalnią, trampolinę, huśtawkę i taras na którym znajdował się ogromny stół, wokół niego pufy i wisiał jeden hamak. Uśmiechnęła się do siebie i czym prędzej wskoczyła na trampolinę i skakała, póki całkiem nie opadła z sił. Potem postanowiła popływać i skorzystać z uroku posiadłości jej nowego faceta, więc wskoczyła w swoje wygodne bikini w kolorze fuksji i wpadła na bombę do basenu. Wylegiwała się na materacu przy ciepłym słoneczku i rozkoszowała się pięknem pogody w L.A.
Nagle poczuła, że ktoś jej się przygląda.

rozdział 3

Zastrzelił ją tym pytaniem. Nie wiedziała co powiedzieć. Na jej czole pojawiła się zmarszczka niepokoju, usta ułożyły się w wąską linię, z której ledwo wystawały malinowe usta. Krztuszenie było tylko przykrywką. teraz mogła polegać tylko na Jamesie.

-No więc...-mężczyzna podrapał się po karku. Był aktorem. Miał same stresowe sytuacje, a na tak proste pytanie nie wymyślił żadnego słodkiego kłamstewka. To jest to!

-Na plaży-uśmiechnęła się ciepło. Po co grać? Lepiej mówić prawdę. Będzie zgodniej. Taka odpowiedź zadowoliła Kendalla, ale reszta zespołu widząc, że przyszedł czas na pytania dostała słowotoku. James zaśmiał się, więc dziewczyna powtórzyła tą czynność.

-Nie tak wszyscy naraz-obdarzyła szerokim uśmiechem każdego z kolegów. Kokietowała każdego z nich, chciała wypaść idealnie, ale wiadomo, że musiała największą uwagę skierować na Jamesa. Naprawdę go polubiła. Może nawet się zauroczyła?  Robiła dobrą minę do złej gry, doskonale zdawała sobie z tego sprawę, choć nie miała zamiaru zaprzestać.

-Może po kolei?-James doskonale dopełnił jej wypowiedź.

-No dobra, to ja zacznę. Jak to się stało, że mieszkacie razem?-spytał Logan. Mężczyzna spojrzał jej głęboko w oczy i złapał mocno pod stołem za rękę, prosząc tym sposobem o pomoc.

-James zaprosił mnie wtedy do siebie i zrobił przepyszną kolację, po czym wypłynął temat mojego mieszkania, nie przedłużyli mi umowy wynajmu-mrugnęła niemalże niezauważalnie w jego kierunku, po czym złapała jego dłoń. Od delikatnie i pieszczotliwie jeździł po niej opuszkami palców wyładowując stres spowodowany wymyślaniem spójnej treści.

-A ile się w sumie znacie? Bez obrazy,ale jakoś nigdy nie wspominał o takiej pięknej koleżance-spytał Carlos uśmiechając się szeroko i wkładając do ust kolejną porcję wiśniowego deseru.

-Wystarczająco długo Pena-Maslow podłapał grę w prawdę przedrzeźniając się z Latynosem. Tak minął im cały wieczór. Nie byli nawet przez chwilę samotni. Przez większość czasu towarzyszyli im blondyn, brunet i Latynos, a czasem podchodził jakiś człowiek, ważna osobistość w biznesie i ucinał krótką pogawędkę z Jamesem, zachwalając przy tym jego partnerkę.

Około 22:30 czekoladowooki zauważył, że Aurora mimo wyraźnych prób ukrycia zmęczenia zaczyna ziewać, opierać się o umeblowanie oraz przymrużać oczy. Stała przy stole i popijała szampana, czekając aż skończy rozmawiać z jakąś kobietą, chcącą mu się podlizać.
Podszedł do niej i pochylił się do jej ucha.

-Może już wrócimy?-spytał ją szeptem, delikatnie łaskocząc. Ona skinęła patrząc na niego z ulgą i przejeżdżając mu po ramieniu dłonią.

-Czytasz mi w myślach-czule pogłaskała go po szyi. Maslowowi zrobiło się ciepło. Czuł, jakby mógł latać, jak na działaniu narkotyków.

Ruszyli w kierunku auta. Mężczyzna, jako że był gentlemanem, otworzył drzwi swojej partnerce, a sam wsiadł za kierownicę, po czym ruszył i by nie zajmować głowy wspomnieniem jej błękitnych oczu, w których utonął, skupił się na drodze.

Ona zaś oparła czoło o chłodną szybę i wyglądała na Los Angeles.
"Nocą wydaje się takie pełne życia"-pomyślała. Jechali jak na jej gust krótko, a gdy dotarli do podjazdu zaczęła odpinać pasy. On szybki niczym gepard doskoczył do jej drzwi i otworzył.Nigdy mu się to nie znudzi, nigdy nie zapomni o tej czynności. Ruszył trochę szybciej wyprzedzając Aurorę, by otworzyć dom.

Gdy weszli dziewczyna przeciągnęła się i za komunikowała, że idzie wziąć prysznic na górę. Ruszyła schodami i kierując się intuicją otworzyła białe drzwi. Zakluczyła pomieszczenie i zaczęła zdejmować części garderoby. Napuściła ciepłej, wręcz gorącej wody do wanny i wzięła długą kąpiel z olejkami.

Odwlekała moment wyjścia mimo, że wiedziała iż to nieuniknione. Mozolnie wywlokła się z brodzika i chwyciła ręcznik a po chwili wyszła z pomieszczenia z widoczną niechęcią. Jej rozgrzane ciało przeszedł dreszcz nocnego powietrza. Szybko pobiegła do garderoby po ciepły szlafrok i postanowiła zbadać, gdzie znajduje się źródło chłodnego, wilgotnego powietrza. Im była bliżej celu, tym bardziej zadawała sobie pytanie, czemu jest taką masochistą i nie może po prostu wskoczyć pod kołdrę i zapomnieć o temacie. Dwuwarstwowy szlafroczek nie dawał satysfakcjonującego ciepła, ale mimo to nie poddawała się i nie cofała, podążała do celu. W ten sposób doszła do nieznanego jej pokoju, był beżowy i elegancko umeblowany. Posiadał szklane drzwi, które prowadziły na piękny balkon, a teraz były otwarte. Dziewczyna wyszła na niego i rozejrzała się. Wyglądał cudownie. Na oparciu, tyłem do niej James wyglądał na malowniczą panoramę Los Angeles, nie zauważając nowo przybyłej. Dziewczyna oparła się o niego  a on lekko drgnął, ale pozostali w tej pozycji jeszcze kilka chwil.

-Jamie, chodź, już późno-mruknęła mu na ucho. On wystaszony nagłym dźwiękiem jej głosu spuścił dłonie w dół, dotykając jej. Ona delikatnie oplotła swoim palcem wskazującym jego palec i delikatnie ścisnęła, nie przemieszczając wzroku z pięknego widoku.

rozdział 2

Rano Aurora obudziła się leżąc w satynowej pościeli samotnie.  Błądziła wzrokiem po sypialni i okryła się kołdrą pod samą brodę, jednak za moment uznała, że bezczynność nie ma sensu, więc ubrała krótki, seksowny szlafrok po czym zeszła na dół zagłębiona w poszukiwaniach. Mężczyzna siedział  w jadalni przy talerzu gofrów. Przygotowane dla niej w tych samych porcjach jedzenie stało po przeciwnej stronie stołu. Gdy weszła do jadali powiedziała głośne powitanie. "Ten chłopak powinien zmienić swoje zwyczaje." pomyślała oglądając Maslowa siedzącego nad stertą dokumentów, w białej koszuli i eleganckich jeansach. On gdy ją usłyszał, odpowiedział jej z uśmiechem i życzył smacznego śniadania. Gdy skończyła wzięła od niego talerze i schowała do zmywarki. Spojrzała zakłopotana na swój strój, a na jej twarz wstąpiły rumieńce.
-Co do stroju, nie martw się. Tak ci ładnie.-mrugnął do niej- A dziś wysyłam cię na porządne zakupy. Potowarzyszy ci mój przyjaciel, Kendall, ponieważ ja mam sprawy biurowe, a on doskonale wie co zakłada się na przyjęcia.-gdy spojrzała na niego zdziwiona dodał-dziś wychodzimy na spotkanie biznesowe . Niestety Logan wziął wolne i przyjdzie tylko wtedy, a Carlos jedyny-to się dobrze nie skończy, więc dziś tylko widocznie on nie będzie zajęty. Ubierz się teraz w coś eleganckiego, w końcu jesteś współlokatorką biznesmena, a mój przyjaciel powinien przyjść za dwadzieścia minut. Ja muszę lecieć, będę o 19:00-podszedł i cmoknął ją w policzek, po czym wyszedł. Ona szybko popędziła na górę. Umyła twarz, zęby, nałożyła neutralny makijaż i szybko ruszyła ku garderobie, gubiąc się oczywiście. "Cholera, potem muszę poprosić Jamesa o plan domu" zaśmiała się w duchu i wyciągnęła dość wygodne ubrania , po czym w ekspresowym tempie je założyła. Gdy właśnie ostatni raz przeglądała się w lustrze zadzwonił dzwonek. Gdy otworzyła drzwi,jej oczom ukazał się wysoki i przystojny blondyn. 
-A więc to ty jesteś..Um....?-spytał niepewnie, po czym oboje wybuchnęliśmy śmiechem. Podałam mu rękę i z uśmiechem powiedziałam:
-Aurora. A ty zapewne Kendall.-uśmiechnęła się życzliwie. On zamiast uścisnąć dłoń pocałował ją, po czym musiała wybaczyć mu wpadkę a jej imieniem.-Ale nazwiska i tak nie powtórzysz blondynku-odparła zadziornie.
- Nie będę się zakładać, bo szkoda mi resztek dumy. To idziemy?-spytał delikatnie zarumieniony. Jak gentleman przepuścił ją w drzwiach i poszli w stronę bramy. Już chciała ruszyć chodnikiem, jednak on postawił krok w przeciwną stronę, do srebrnego, pokaźnego samochodu. Pojechali na podbój sklepów. Nie prowadził jej do tych
zatłumionych, kolorowych, o nie. Poprowadził ją do budynku, który miał na wystawach prawdziwie królewskie suknie, cały w bieli i delikatnych kolorach, z szyldem "The pearl of beauty".
Zostali obsłużeni jak ktoś bardzo ważny, nawet ważniejszy od prezydenta czy nawet króla-uwaga skupiona na nich była ogromna.  Spędziła tam naprawdę ogrom czasu, była już niemal 15:00, za to stos toreb z ubraniami sporo ją przewyższał. Potem zabrał ją jeszcze do sklepu chemicznego, dla uzupełnienia braków produktów dla dam w domu mężczyzny. Nie zajęło im to sporo czasu, w jej domu byli około godziny 16:00 licząc  korek jaki zaliczyli, ale mieli dość sporo czasu na poznanie się. Dziewczyna chciała go zaprosić na kawę, ale musiał z bólem odmówić, ponieważ on także musiał przygotować się do przyjęcia.Podziękowała mu za pomoc i pożegnała z nim. Ruszyła na górę oglądając rzeczy. Już wiedziała, co założy. Letnią, cudną sukienkę, buty na wysokiej koturnie, by być niższym o partnera o 5 cm a nie 15 jak było w rzeczywistości i delikatne dodatki. Fryzurę ułożyła odpowiednio. Tak jak myślała, wyszedł efekt tak zwanej "rozkosznej damy". Miała wielką nadzieję, że Jamesowi się spodoba. Siedziała jak na szpilkach. W końcu na podjedźcie pojawił się samochód Maslowa. Mężczyzna modlił się tylko o to, żeby mimo braku wskazówek Schmidt nie zrobił mu kawału i nie wmówił jej, że strój dyskotekowy będzie odpowiedni. To, co zastał zaparło mu dech w piersi. Koktajlowa sukienka odsłaniające ramiona wyglądała na uszytą specjalnie dla Aurory.
-Wyglądasz nieziemsko-wyktrzusił z siebie po krótkim zawieszeniu. Uśmiechnęła się szeroko i z satysfakcją. Czuła ogromną ulgę, iż potrafiła mimo tak małej wiedzy na temat tego spotkania trafić w gusta mężczyzny. Szybko ubrał garnitur i wciąż spiesząc się,supłał krawat. Na szczęście ona weszła do jego pokoju, pochyliła się ku jego twarzy i udając skupienie zawiązywała mu szykowny kawałek garnituru. Jego spojrzenie rozpraszało ją, ale nie dała się zwieść. Chłopak podziękował brunetce, a ona bezceremonialnie ruszyła w stronę podjazdu, gdzie czekał na nich samochód. Około 20 km od domu Maslowa, w samym centrum miasta aniołów znajdowało się...Pole? Może to łąka? To było miejsce pokryte równie ściętą, głęboko zieloną trawą, a na ziemi stało pięć równo ustawionych, długich stołów z miejscami siedzącymi. Wszystko było ogrodzone siatką, a dalej wielkimi murami, mimo to, widok był piękny. Gdy tylko weszli zostali złapani przez różnego rodzaju biznesmanów. Na szczęście z opresji wyciągnął ich Kendall, wraz z brunetem z dołeczkami oraz Latynosem. Gdy w końcu mieli czas by porozmawiać brunet zaczął się przedstawiać.
-Hej, jestem Logan, a to Carlos-wskazał na kolegę-Kenalla chyba już znasz, a tobie jak na imię?-spytał uprzejmie z uśmiechem.
-Nazywam się Aurora, miło mi cię poznać-powiedziała delikatnie, chcąc zaakcentować prawidłowo każde słowo. Carlos szybko zaproponował, żeby usiedli obok siebie, na co wszyscy przystali i po chwili byli już przy stole. Przyszło około 10 kelnerów i każdemu rozdawali kieliszek z winem, po czym James przeprosił brunetkę na moment i zaproszony do powiedzenia kilku słów na scenie,wygłosił przemówienie. Potem,gdy wszedł na jego miejsce kolejny zarządca,wrócił do niej uśmiechając się. Po jego przemowie wznieśli toast i spokojnie mogli rozmawiać i korzystać z przyjęcia.
-Więc jak się poznaliście z Jamesem?-spytał Kendall gdy brała mały kęs,nie wiadomo jakiego mięsa, którym omal na dźwięk wypowiedzianego zdania,nie zakrztusiła się. Tej kwestii chyba jeszcze nie omówili.

Rozdział 1

Wciąż podejmował słuszne, przemyślane decyzje, przeanalizowane pod każdym kątem. Teraz , pierwszy raz od dość dawna, podjął decyzję w mniej niż 5 minut i to zaważającą o jego dalszym życiu, zobowiązującą do czegoś większego niż wybranie rano śniadania.
 Wstał, wygładzając swój  garnitur krótkimi ruchami rąk , przeczesał włosy i podał jej rękę. Dziewczyna była dość zaskoczona, myślała, że uzna ją za niespełna rozumu i odejdzie bez słowa, a on złapał ją za rękę i jak prawdziwy gentleman wziął walizkę, po czym i ją i jej rzeczy poprowadził w stronę jego samochodu. Szli w milczeniu, jakby słowa nie miały racji bytu, były zakazane. Ale po prostu nie było nic do powiedzenia.
 Mężczyzna otworzył jej drzwi, ona z uśmiechem wsiadła do jego nowego, czarnego i eleganckiego samochodu. On dołączył do niej po chwili i bez słowa zajechali do jego domu. Okazał się on ogromną willą. Na widok jej szeroko otwartych oczu i zachwytu bijącego od niej na kilometr, Maslow uśmiechnął się i pokręcił głową. Mimo, że znali krótko, a nawet za krótko, on ją polubił.  Na pewno wywarła na nim spore wrażenie. Mimo wszystko  wszedł z nią w pewnego rodzaju układ, nie wycofa się przecież. Decyzji nie można żałować, jeśli podjęło się ją świadomie.
Zatrzymał się dopiero na swoim szarym podjeździe. Wysiadł pierwszy i czym prędzej podbiegł, by otworzyć jej drzwi. 
Wyjął klucze i bez słowa wpuścił ją do środka. Ona niepewnie weszła a gdy zobaczyła dom od środka modliła się tylko o jedno-by niczego nie stłuc. Wszystko wyglądało elegancko, było kruche i sporo warte. James w końcu po  długim milczeniu odezwał się.
-Co sądzisz o moim domu?-spytał a ona odwróciła się i zagryzając wargę podniosła kciuk do góry.-Może zaprowadzę cię do twojego nowego pokoju?-uśmiechnął się. 
Na te słowa zrobiło mu się tak ciepło. Mimowolnie się uśmiechnął, a jego policzki zrobiły się czerwone, gdy tylko zdał sobie sprawę, co mogło to sugerować.
-Więc gdzie ten pokój?-uśmiechnęła się niewinnie. 
-Wiesz, raczej rzadko kiedy ktoś mnie odwiedza, jeśli chcesz mogę przenieść się do salonu, a ty będziesz w moim pokoju i w tym czasie urządzę ci pokój?-podrapał się po karku.
-Nie-zaprotestowała gestykulując dłońmi-pomieścimy się chyba, prawda?
 On z uśmiechem wymalowanym na twarzy złapał ją za rękę po czym zaprowadził do jego pokoju. Był chyba najprzytulniejszym pomieszczeniem w domu.

Ona jak małe dziecko skoczyła na łóżko, na którym po momencie,jak się zdawało,umierała ze szczęścia. Chłopak oparł się o framugę drzwi i przyglądał się jej z zachwytem.

Dopiero zauważył jak seksownie się porusza i jak ładny ma głos. Dopiero teraz miał chwilę, by o tym pomyśleć.

-Postanowiłem, że zrobię obiad. Może w końcu użyję od trzech lat mojej kuchenki?-zaśmiali się oboje. Nareszcie, po długim czasie spuścił z tonu.

-Może ci pomóc?-wstała usiadła obracając ku niemu twarz.

-Nie, ty się rozpakuj-mrugnął do niej-jak wyjdziesz po lewej są drzwi do garderoby, połóż tam swoje rzeczy, czekam na dole-mrugnął w jej kierunku i przymknął drzwi.

 Dziewczyna westchnęła z zachwytu i z potrzeby wyrzucenia z siebie nadmiernej ilości emocji wzięła poduszkę,po czym wydała z siebie niepohamowany krzyk. Musiała się jednak czym prędzej wziąć do roboty i dobrze o tym wiedziała. Zaczęła rozkładać ubrania, co trwało dosyć krótko i przejrzała się w pięknym, ogromnym lustrze.

Aurora zdawała sobie sprawę, że musi się przebrać i to w trybie natychmiastowym. Gdy nareszcie znalazła odpowiednie ubrania pojawił się problem z włosami.Znalazła łazienkę, doprowadziła swoją fryzurę do stanu użytkowego.

Wyglądało to tak jak oczekiwała. Gdy wciągała cieliste rajstopy na swoje nogi zdała sobie sprawę z sytuacji. Siedzi w domu obcego mężczyzny i zgodziła się z nim spać w łóżku. Chwilę biła się z myślami-ale co miała do stracenia? Z dobrym nastawieniem, choć i pewnym niepokojem zeszła na dół, po drodze gubiąc się kilka razy, ale w końcu doszła do celu po smakowitym zapachu. Znalazła się w sporej gustownie urządzonej, aczkolwiek zbyt sztywnej jadalni.



Na stole czekał zachęcający samym zapachem i wyglądem obiad, a po przeciwległej stronie siedział James nad stertą dokumentów i plików. Powiedział krótkie "smacznego" i jedząc przeglądał papiery. Trochę się jej nie podobało, że podczas posiłku pracuje. Praktycznie przez cały obiad milczeli, co nie wróżyło dobrze. Postanowiła to zmienić.Gdy skończyła obiad, James w ogóle nie zwrócił na to uwagi. Nawet gdy podeszła, zabrała mu już puste naczynia, on wolał czytać cyferki na papierze.

Złapała go więc za rękę delikatnie ściskając na niej szczupłe palce. James dostał gęsiej skórki, ale wciąż podążał wzrokiem po tekście. 

-Wyjdźmy gdzieś-mruknęła. Zauważyła, że mimo chwilowej ciszy przestał już śledzić linijki i gapił się tępo w jeden punkt.

-Widzę przecież, że jesteś zmęczony, chodź, odpocznij od tych analiz-szepnęła. Powoli wstał i  ruszył po buty z uśmiechem. Bardzo spodobał mu się jej ruch. Ona była z siebie niebagatelnie zadowolona. Gdy się ubrał, złapała go za rękę i wyszli. Doszli do parku i zobaczyli budkę z lodami. Mężczyzna podszedł i zamówił dla każdego z nich po dwóch gałkach truskawkowego, zimnego deseru. Od tej pory wpatrywał się z uwielbieniem, a to na jej twarz, a to czasem wzrok zbłądził w miejsca, które powinny na ten czas być zakazane.Pochlebiało jej to, szczególnie, że jej partner nawet nie starał się ukrywać zachwytu. Szli przez park rozmawiając i po wielu jej staraniach i próbach, nareszcie osiągnęła cel. James się rozluźnił. Nie myślał choć przez chwilę o nużącej pracy. Gdy doszli do domu była prawie 20:00. Dość długo byli na dworze . Dziewczyna zostawiła chłopaka w pokoju i poszła się umyć. Gdy wróciła do łazienki,skierował się tam

 James. Gdy wrócił zastał Aurorę z zamkniętymi oczami, więc przypuszczał, że zasnęła. Położył się obok niej na plecach, ale nagle  przekręciła się i ułożyła wzdłuż torsu. Dawno zapomniał, jakie to uczucie mieć przy kogoś sobie. Dziewczyna lekko otwierając oczy mruknęła ciche "Dobranoc" po czym ułożyła się wygodnie. On niepewnie wsunął rękę pod poduszkę. Tego mu było trzeba.

Prolog.

Ulice Los Angeles. Widać było piękne, zachodzące słońce. Niebo nosiło kilka pojedynczych chmurek, jakby były tylko miejscem spoczynku dla małych aniołków czuwających nad ludźmi, którzy zabiegani nie mają czasu na chwilę przemyśleń. Gdyby pominąć ten cały zgiełk i ruszyć na piaszczystą, zachęcającą swym wyglądem, uroczą plażę na przedmieściach, nie dostrzeglibyśmy, jak można by się tego spodziewać, tłumów. 

Siedział tam tylko jeden mężczyzna, którego od czasu do czasu mijało jakieś dziecko z watą cukrową w ręku, czy zakochani nastolatkowie. On jednak siedział z ponurą miną, wpatrując się w wodę, lekko poruszaną przez delikatny wietrzyk.

Był ubrany w garnitur, co było zupełnie odmienne do strojów innych ludzi. Na jego ręku znajdował się drogi i złoty zegarek. Nie wyglądał jednak dziwacznie. Wygląd zadziwiająco komponował się z otoczeniem.

Jego włosy były dłuższe niż u większości mężczyzn, a rysy były wyraziste. Dolną wargę miał zagryzioną, oczy zmrużone. Może było to wzruszenie spowodowane pięknym widokiem, może jedno ze złocistych ziaren piasku wpadło mu do oka? Otóż nie. Jego myśli były tak skupione, że nie zauważał rzeczywistości. Był jednym z tych zabieganych ludzi, którzy wykonywali wciąż swoje czynności jak roboty. Pozbawiony sensu istnienia, jakichkolwiek uczuć i bez zajęć zastanawiał się nad swoją dotychczasową egzystencją.
Jego jedynym pocieszycielem w ponurym życiu jak i wzorem był dziadek, dlatego słuchał tylko jego. Więc nic dziwnego, że mimo roku po jego nieobecności wśród ludzi pamiętał jego ostatnią prośbę.

"Wnuku, niewiele czasu mi już zostało, jak się zapewne domyślasz. Więc mam nadzieję, że wypełnisz moją ostatnią wolę. Wiem, że wybrałeś muzykę jako sposób na dochód, ale przejmij po mnie mój biznes. Mam nadzieję, że to pogodzisz. Zapisuję ci moją willę w testamencie, którą mam nadzieję, że podzielisz ze swoją kobietą. I to jest moja ostatnia prośba. Zaznam spokoju, jeżeli znajdziesz jakąś wybrankę, która będzie miała czyste serce." 
Uśmiechnął się,po czym jego oczy po prostu się zamknęły. Zapadł w śpiączkę, tak po prostu, a najgorsze w tej sytuacji było jak i jest to, że nie wiadomo, kiedy się obudzi. Minął  rok, więc mężczyzna stracił już nadzieję. Co nie oznacza, że zapomniał. Wręcz przeciwnie. Bezustannie  krążyło mu to po głowie. 

Mimo przynależności do zespołu, udawało mu się prowadzić firmę. To ona stawała się z każdą chwilą większym źródłem pieniędzy niż zespół, który mimo swej ogromnej popularności wydawał mu się już tylko niewinnym hobby. Willa była wciąż odnawiana, sprzątana, na żadnym meblu nie było ani grama kurzu. Została mu już tylko jedna prośba do wypełnienia. Jako, że był biznesmanem najwyższej klasy bez problemu mógłby mieć każdą kobietę, która by się nawinęła. Niestety, każda zostawi człowieka, który ma niewiele czasu, jest zawsze zestresowany, nie może nic obiecać i jest pracoholikiem. Po takim opisie nawet najbardziej pazerne kobiety odnajdują w sobie resztki godności i uciekają gdzie popadnie.
Spełnienie prośby krewnego było dla niego obowiązkiem, który w razie jego nie wypełnienia splamił by jego honor. Nie mógł do tego dopuścić, musiał za wszelką cenę załatwić tą kwestię. Musiał znaleźć sposób. Technicznie dziadek nie wspominał nic o miłości. Miała być po prostu odpowiednia. Prawdopodobnie chodziło mu o zmartwienia rodziny i przyjaciół. A przyczyną ich smutku była jego samotność.

Gdy tak rozmyślał nadeszła dziewczyna. Młoda, była dość urodziwa. Minę miała jakby wygrała milion, choć na taką nie wyglądała. Była ona jedynym przechodzącym człowiekiem od dłuższego czasu. Dziewczyna widząc mężczyznę skręciła ku niemu. Miała czekoladowe włosy i wielkie, błękitne oczy opatulone grubymi, czarnymi rzęsami. Za sobą ciągnęła walizkę. Jako, że mężczyzna siedział na jednym z dwóch leżaków, ona podeszła i spytała:

-Czy mogę się przysiąść?-brunet tylko skinął głową oczarowany jej anielskim głosem. Był aksamitny i słodki. Jej ruchy były spokojne, delikatne, jakby była ze szkła. Milczeli oboje, ale po chwili ciszy postanowiła się odezwać.

-Jestem Aurora, Aurora Różańska. A ty?-dopiero teraz usłyszał w jej niemalże perfekcyjnym akcencie trochę mocnej sylaby ze słowiańskiego języka, a nazwisko upewniło go w fakcie, że była przyjezdną.

-Jestem James. James Maslow.-wbrew przypuszczeniom dziewczyny pocałował jej rękę, zamiast jej uścisnąć. Ona na ten ruch uśmiechnęła się pewnie.

-Już myślałam, że powiesz Bond.-jej usta ułożyły się w półuśmiech. 
 Przez moment trwała dość przyjemna cisza, ale w końcu stała się zbyt uciążliwa by ją znosić ze stoickim spokojem, więc James postanowił ją przerwać.

-Co cię tu sprowadza?-dziewczyna otworzyła szerzej oczy patrząc na niego z niezrozumieniem, a gdy on spojrzał wymownie na walizkę rozłożyła się wygodniej na leżaku i zamykając oczy westchnęła.

-Mówiąc krótko zostałam wyrzucona z domu.-po jej minie nie widać było smutku, żalu czy pretensji. Było widać pewnego rodzaju dumę i satysfakcję, choć może to przypadkowa mimika twarzy?

-A może teraz ty powiesz co cię tu sprowadza?-powiedziała przesypując ziarenka piasku z ręki do ręki.

-Mój najbliższy krewny, konkretnie dziadek zapadł w śpiączkę rok temu. Miał kilka próśb do mnie, a ostatniej nie mogę wypełnić odkąd pamiętam.- zafascynował ją tą odpowiedzią. Skinieniem głowy pokazała mu, żeby kontynuował.

-Mam znaleźć kobietę. Mam się ustatkować. Tylko tyle.Tak w zasadzie chciał, żebym nauczył się żyć z kobietą pod jednym dachem, podobno miało mnie to rozwinąć i czegoś nauczyć. Chyba wspominał o pokorze. Czyż to nie ironia losu, że to tak niewiele, a zarazem zbyt dużo?-spuścił głowę zrezygnowany, rozstawiając nogi i opierając łokcie o kolana. W jej głowie zaczął się rodzić sprytny plan. Gdyby miała lampkę jak w kreskówkach wybuchłaby z powodu nadmiernego światła.
-Miłość nie przychodzi od tak-rzuciła wgapiając się w wodę.
-Nie chodzi o miłość, a o samo posiadanie kogoś u boku, o naukę empatii, na co swoją drogą powinien zwrócić uwagę wcześniej-westchnął ciężko.

-Może mogłabym jakoś pomóc-zaczęła. On zdziwiony podniósł odrobinę podbródek. 
-Może byś mogła.-zlustrował ją wzrokiem i odgarnął włosy do tyłu.