rozdział 26

"Białą? Nie, zbyt lekka. Ale może tę miętową z tiulem? Nie, wyglądam jak baloniara."
-Majka, może chcesz się podzielić swoimi przemyśleniami?-mruknął House zdenerwowany nierozgarnięciem podwładnej.  Dziewczyna spuszczając wzrok mruknęła przeprosiny.
-Kobieta jest w podeszłym wieku. Ma trudności z wysławianiem się, jest bipolarna do granic możliwości i poza jej wiecznym zmienianiem wystroju i pouczaniem nas, charakteryzuje się plamami na lewym przedramieniu i udach.-Gregory spojrzał na panoramę miasta. Brunetka zaczęła przeglądać papiery.
-Tydzień temu zatruła się czadem i poparzyła palec do drugiego stopnia.-powiedziała Cameron znad kartki.
 -Podano jej leki z morfiną.-kontynuował Chase spoglądając na dziewczynę.
 -Uczulenie na morfinę może wywoływać plamy.-dodał Foreman.
- A zmiany nastroju i problemy z językiem mogą być początkiem Alzheimera.-podłapała Łopuszyńska.
-Nareszcie moje dzieci-powiedział sucho House.-a teraz biegnijcie podać antyalergeny staruszce i do domu.-Foreman widząc błagającą wzrokiem Łopuszyńską uległ i kiwnął głową w jej stronę.
Dziewczyna z uśmiechem zgarnęła rzeczy z biurka i wyleciała ze szpitala, jednak nie zaszła daleko, gdyż szukając telefonu wpadła na mężczyznę.
-Łukasz!-wpadła w ramiona mężczyźnie.
-Hej mała!-chłopak objął ją w pasie przyciągając do siebie. Dziewczyna dopiero po kilku chwilach oderwała twarz od torsu mężczyzny.
-Co tu robisz?-spytała go podejrzliwie. Chłopak westchnął.
-Może umówimy się na kawę?-zmienił temat. Maja postanowiła nie drążyć tematu i uśmiechnęła sie czule.-Jutro, piąta, u mnie?-dziewczyna wyjęła długopis i by mógł wysłać jej adres zapisała mu numer telefonu na ręce. Dopiero teraz zauważyła przypatrującego im się Maslowa, który siedział w samochodzie i obserwował całą sytuację. Dziewczyna przytuliła przyjaciela na pożegnanie i pobiegła w kierunku samochodu. Wsiadła i rzucając torebkę, pochyliła się w jego kierunku, jednak on znacznie się odsunął i oparł rękę na framudze okna. Dziewczyna trochę zawiedziona odsunęła się i wziął kurczowo trzymając swoją marynarkę, spięła mięśnie. Zauważyła, że Jamesowi aż kostki pobielały od ściskania dłońmi kierownicy. Wzrok miał skupiony na mężczyźnie Mindzie, który skierował się po chwili do szpitala i gdy mężczyzna zniknął, ruszyli.

rozdział 25

-Pan Maslow?-spytała widząc mężczyznę, który stał w korytarzu, oglądając obrazy powieszone na kremowych ścianach.
-O dzień dobry-powiedział oschle.
-James jest jeszcze na siłowni-powiedziała spoglądając na zegarek w telefonie i odłożyła marynarkę. Mężczyzna jednak pokręcił głową w przeczeniu, przenosząc wzrok na komodę z lustrem. Wytrącił tym dziewczynę z rytmu. -Jak pewnie wiesz, zbliża się 16 lipca. To już za kilka dni. Na urodziny Jamesa chciałbym, żebyście przyszli na obiad. Ci jego....Koledzy....Postanowili mu zrobić imprezę. Miałem cię poinformować, że masz go odciągnąć od 16:00 do 19:00 z domu.-ojciec bruneta poprawił kołnierz od koszuli i skierował się do drzwi.  Dziewczyna zaskoczona podziękowała mu za wizytę i spytała, czy nie ma ochoty na kawę,ale on odparł, że ma napięty grafik i po chwili zniknął za rogiem. Maja zaczęła się zastanawiać, jak pan Maslow dostał się do środka. Poszła na górę, zaglądając do pokoju Lili, która właśnie oglądała nowe kolczyki.
-Hej. Skąd to masz?-spytała siadając u niej na łóżku. Dziewczyna oczy od różyczek i skierowała wzrok na starsze rodzeństwo.
-Od taty Jamesa.-uśmiechnęła się, ale widząc minę starszej siostry dodała-tak,tak, wiem. Nie powinnam wpuszczać obcych. Ale jego zdjęcie stoi na szafce w kuchni, więc pomyślałam, że nie kłamie i na serio jest jego ojcem. Powiedział, że mam z wami iść na obiad i chciałby mnie w nich widzieć-pomachała nową biżuterią. Starsza Łopuszyńska postanowiła nie wyrzucać nieodpowiedzialności młodszej siostrze.
-Mogę?-spytała kierując wzrok na rzecz trzymaną w rękach Liliany. Dziewczyna podała jej kolczyki, które osiemnastolatka obejrzała dokładnie. Po chwili Maja stwierdziła, że pójdzie zrobić kolację i skierowała się na dół. Zaczęła pichcić naleśniki z kawałkami gruszek i jabłek. Widząc teflonową patelnię do naleśników, westchnęła i wyjęła większą patelnię i olej. Naleśniki wyszły z lekka chrupkie. Zawołała Lili, która zjadła ze smakiem i wróciła do siebie. Gdy kończyła podsmażać trzecią porcję drzwi frontowe trzasnęły. Po chwili brunet wszedł do kuchni i spojrzał na naleśniki.
-Siadaj-powiedziała dziewczyna podając mu wodę.-Masz może jutro ochotę na kino?-spytała z uśmiechem. Nie chciała wypominać poprzedniej kłótni. Wiedziała, że to nic by nie dało. Maslow spojrzał na nią mierząc wzrokiem, po czym westchnął. Było mu głupio, że tak okropnie zachował się kilka godzin temu.
-Chciałem cię przeprosić.-wstał-nie powinienem się obrażać. Masz przecież prawo być...zazdrosna-mrugnął do niej z uśmiechem. Ona tylko się zaśmiała zaprzeczając, ale on wiedział swoje.Już po chwili siedzieli gawędząc przy posiłku.
-A, właśnie, James. Twój tata tu dziś był. Zaprosił nas szesnastego lipca do siebie na obiad, koniecznie nalegał, żebyśmy wzięli Lili.-chłopak na chwilę zesztywniał, ale widząc jej zdziwioną minę uśmiechnął się i potwierdził, że nie ma problemu, po czym gładko przeszedł na temat wypadu z Alexą. Gdy zjedli, brunet stwierdził, że jest zmęczony i poszedł się myć.
Dziewczyna przebrała się w pidżamę i usiadła do łóżka z książką. Po jakimś czasie jej oczy zaczęły się przymykać, a dłonie stawały się słabe. Jedyne co pamięta przed odpłynięciem, to delikatne zakrycie jej ciała cienką kołdrą i słodki pocałunek w policzek.

rozdział 24

-Ja tylko mówię, że wydaje mi się jakaś dziwna-powiedziała po raz setny tej rozmowy Maja.
-Jest tylko uprzejma-zaznaczył James.
Brunetka nie chciała wdawać się w kłótnię, więc zaprzestała. Nie chciała, żeby James się na nią gniewał, więc delikatnie sięgnęła po jego dłoń, ale on szybko ją zabrał. Zrezygnowana oparła czoło o szybę i patrzyła na mijane przez nich domy. W końcu dotarli do swojego. James, mimo, że zawsze otwierał jej drzwi, teraz po prostu wysiadł i poszedł nad basen. Dziewczyna westchnęła i ruszyła do domu. W momencie, gdy zrzuciła buty, zadzwoniła Alexa.
-Hej, co tam?-spytała pogodnie blondynka.
-Lepiej opowiadaj co u ciebie-westchnęłam podchodząc do szafy i wrzucając ubrania z pracy do kosza na brudne rzeczy. Dziewczyna po drugiej stronie słuchawki odchrząknęła niemrawo i już czułam, jak wywraca oczami.
-Nie w sosie widzę? Za 20 minut będę pod twoim domem. Masz być przebrana, odświeżona i pojedziemy na zakupy.-powiedziała blondynka po czym się rozłączyła. Brunetka nie miała ochoty nigdzie wychodzić, ale przecież to ukochana Carlosa, który z kolei jest przyjacielem Jamesa. Trzeba iść, nie ma bata. Poza tym w miarę polubiła dziewczynę. Za jej otwartość i pogodę ducha.
Maja otworzyła szafę, nie wiedząc, co ubrać. Z racji tego, że nie miała najcudowniejszego humoru, musiała ubrać coś eleganckiego, ale jaśniejszego, co odwracałoby uwagę od jej pochmurnej miny.
Zdecydowała się na dość odważny strój, zawierający granatowe, eleganckie spodnie i marynarkę w tym samym kolorze, lecz o nieco ciemniejszym odcieniu. Pod nakrycie założyła żółtą beskinkę i buty pasujące do niej. Włosy podkręciła, optycznie skracając, a na oczy, dość marnie wyglądające, zarzuciła eleganckie, czarne okulary. Akurat gdy wciągała obcasy na nogi, usłyszała dźwięk silnika.
Wyszła niechętnie i powlokła się na miejsce pasażera, a witając się wymusiła sztuczny uśmiech. Alexa, tak jak obiecała, zabrała Łopuszyńską na zakupy, po czym zmęczone zaszły do kawiarni.
Zamówiły po kawie i usiadły na dworze. Gdy rozmawiały, brunetka zauważyła, że przyglądają im się szczupły i wysoki mężczyzna, oraz jego partner w rozmowie-dość powściągliwy brunet.
W końcu podeszli. Ubrani w garnitury, wyszukanym krokiem podążali w ich stronę powolnym krokiem. Pierwszy ruszył ciemny blondyn zagadując.
-Bonjour. Moje nazwisko Saint Laurent-mówił płynnie z francuskim akcentem-mówi to coś pani, Madame?-zerknął na Maję z ukosa.
-Niestety nie, panie Saint Laurent-odparła krótko biorąc łyka kawy-pytanie jest, czy powinnam.-zmierzyła go niezauważalnie wzrokiem.
-Czy możemy się przysiąść?-odparł mężczyzna, który przyszedł razem z nim i nerwowo się rozglądał.
-Oczywiście. A pan jest?-spytała Alexa bruneta.
-Pierre-odpowiedział beznamiętnie patrząc na patrzącą szerokimi oczyma blondynkę.
Mężczyźni przysiedli obok.
-Więc co panów tu sprowadza?-na pytający wzrok, Łopuszyńska biorąc kolejny łyk odpowiedziała-zdradza was francuski akcent, styl oraz sposób wypowiada się. Więc...co sprowadziło tu panów?-uśmiechnęła się.
-Moda. Sztuka. Artyzm. Poszukujemy płótna dla mojego tworu. Dlatego podeszliśmy-powiedział mężczyzna z okularami.
-A jak mogę ci pomóc?-spytała brunetka ciekawsko.
-Zostań moim płótnem-szepnął, ale na tyle głośno. Wiedział, że zrozumiała. Bez ceregieli podał jej wizytówkę i odeszli uśmiechnięci. Dziewczyny zdziwione posiedziały jeszcze pół godziny, aż w końcu Alexa odwiozła Maję do białej willi. Gdy tylko weszła,jej oczom ukazał się...

rozdział 23

Miśki moje kochane.
Ja mam dwa razy do roku Święta Bożego Narodzenia, ale życzenia złożę teraz, bo większość obchodzi święta 25 grudnia i uważam, że są bardziej magiczne w moim ....stylu?

Z okazji świąt chciałabym życzyć wam puszystego, prószącego stopniowo śniegu, szalonych zakrętów na kuligach, wymarzonej atmosfery przy wigilijnym stole, "przypadkowego" wejścia pod jemiołę z osobą, którą darzycie szczególnym zainteresowaniem, przepysznych potraw, bogatego Mikołaja, który przyniesie wam tylko trafione prezenty, byście poczuli te święta-każdy na swój sposób. Wesołych świąt.

Zdziwiona brunetka delikatnie odsunęła się od barierki i pędem pobiegła do domu, nie chcąc, by Lili ją zauważyła. Gdy w końcu podbiegła pod willę mogła odetchnąć ulgę. Przekroczyła próg i zamykając wejście, oparła się o białą ścianę, dysząc ciężko. Właśnie spod prysznica wyszedł James. Był półnagi-jedyne, co go okrywało, to biały ręcznik trzymający się na jego biodrach. Z włosów kapały mu pojedyncze krople przejrzystej wody, a on sam przeciągał się leniwie.
-Hej-mruknął wycierając twarz-czemu jesteś taka zmęczona?
-Przebiegłam się.-powiedziała wchodząc na górę. Dopiero po chwili złączył fakty.
-Ale w obcasach?-nie odpowiedziała mu, udając, że nie słyszy. Weszła do łazienki ii wzięła krótki prysznic. Wieczór był dość ciepły, więc postanowiła usiąść w drewnianym, bujanym fotelu. Wciąż nie wiedziała, co myśleć o nowym chłopaku Lili i nadal była zła na Jamesa za flirtowanie z Moirą. Nie mogła być zła... Zresztą, podobno tylko udają. Bo....udają....prawda?
Jej refleksje zakłóciło wejście Jamesa.
-Chcesz posłuchać?-pokazał jej płytę-nasza nowa.-ona z uśmiechem wzięła ją do ręki i włożyła do radyjka, z którego do tej pory leciała relaksacyjna muzyka.
W głośnikach rozbrzmiała jej nieznana dotąd muzyka. Już po chwila wstała i tańczyła w rytm nut, ciągnąc Jamesa w tym samym kierunku. Wirowali jak na parkiecie, wśród pojawiających się gwiazd, które rozjaśniły niebo. Muzyka leciała, zmieniając piosenki.
Nagle nadeszła wolniejsza nuta. Przestali tańczyć i ustali nieruchomo. Po chwili niezręcznego nic nie robienia, mężczyzna podszedł i położył ręce na jej biodrach. Zaczęli się kołysać. Dziewczyna uśmiechała się do niego zalotnie, a James delikatnie zagryzł wargę.
Niestety, każda wspaniała chwila musi minąć. Mimo, iż osoba wchodząca do domu bardzo starała się nie hałasować, usłyszeli skrzypienie na schodach. Przestraszona dziewczyna wtuliła twarz w tors mężczyzny. On delikatnie ją odsunął i pokazał gestem, że ma zachowywać się cicho. Przechodząc koło swojego pokoju zajrzał do szafki nocnej, z której wyciągnął pistolet. Brunetka spojrzała na niego pytającym wzrokiem, ale on machnął na to ręką z wyrazem twarzy dającym wyraźny przekaz "Pogadamy o tym później". Podążyli do źródła hałasu. Osoba znajdowała się w kuchni.
Było ciemno, ale mimo to Łopuszyńska dzielnie podążała za Maslowem. Nawet nie wiedziała, jak to się stało, że nagle światło w kuchni się zapaliło.
Po chwili zaczęła się śmiać.
Gdy włączyła się lampa, James stał i celował lufą w stronę Lili, która miała całą zapchaną buzię szynką.
James też opuścił broń i zaczął się śmiać. Młodsza z sióstr kompletnie nie rozumiała, co się wydarzyło.
-To wy nie śpicie?-spytała, po połknięciu jedzenia.
-Właściwym pytaniem jest, dlaczego ty nie śpisz-spytała brunetka, poważniejąc.
-Byłam na spacerze-mruknęła nie patrząc w oczy siostrze i pobiegła na górę.
Dziewczyna nalała wodę do czajnika i zaparzyła, po czym czekając na to, aż ciecz się zagotuje, spojrzała na Maslowa. Chłopak wyciągnął w jej stronę rękę, a gdy ją złapała, pociągnął dziewczynę do siebie i usadowił na kolanach. Polka objęła mężczyznę i ułożyła głowę na jego ramieniu.
-Okłamała mnie-wyszeptała, a widząc pytający wzrok mężczyzny kontynuowała.-Widziałam ją na plaży z chłopakiem. Nie zdradzę ci, kim on był, póki nie będę pewna, ale starszy od niej o bodajże 6 lat-westchnęła.
-Nie okłamała-powiedział spokojnie-może była na spacerze z chłopakiem. Ba. Starym dziadem. Ona ma 15 lat, w takim razie jej facet musi mieć ***21. Tyle, ile ja. Pogadać z nią?-spytał patrząc na dziewczynę.
-Byłbyś tak kochany?-pokiwał głową-Wykorzystuję cię, przepraszam-pocałowała go w policzek. Chłopak uśmiechnął się, ale po chwili zmarkotniał, gdy dziewczyna wstała z jego kolan, by zalać herbatę.
-Chodź szefie, czas do łóżka-spoglądając na jego szatańską minę dodała-spać.-widząc, jak uśmiech nie schodzi z jego twarzy, chwyciła obie herbaty i pobiegła na górę, a co za tym idzie-on też.
Śmiejąc się pobiegła do ich wspólnej sypialni, po czym odłożywszy napoje, rzuciła się na łóżko, rozkładając się wygodnie.
On przybiegł po chwili także rzucając się na znajdujący się tuż obok skrawek miękkiego materaca.
Przestając się śmiać ułożyli się bokami, by siebie widzieć.
-Idę z nią pogadać-mruknął i wstał. To się należał...
-James-powiedziała, gdy stał przy drzwiach-nie mów jej, że ją widziałam, tylko, że chciałeś o tym pogadać.... I dziękuję-puściła całusa w jego stronę. On zaśmiał się cicho i poszedł. Dziewczyna, lekko się denerwując, na przemian wierciła się w aksamitnej pościeli i brała nerwowe łyki herbaty. Po nie więcej jak 15 minutach, brunet wrócił, i zmęczony rzucił się na łóżko.
-I jak?-spytała kładąc się obok.
-Pogadałem z nią. Podeszła do tematu spokojnie, ale nie powiem, że niezręcznie nie było.-mruknął próbując ułożyć wygodnie poduszkę i biorąc łyki chłodnego już naparu.
-Nie mówiła nic o chłopaku, prawda?-mruknęła dziewczyna wyraźnie markotniejąc.
-Nie, ale sama ją spytaj. Jesteś jej siostrą, więc pewnie ci powie-powiedział Maslow nie przestając siłować się z poduchą. Dziewczyna widząc, jak się męczy, przyciągnęła go do siebie, układając na swojej klatce piersiowe. On jedną rękę ułożył luźno obok siebie, a drugą zaczął jeździć po jej talii.
-Maja...wiesz-zaczął-myślałem trochę ostatnio...I zastanawiałem się, czy nie chciałabyś własnej sypialni. Fakt, że musisz grać poza naszym domem nie oznacza, że musisz się męczyć też na jego terenie. -powiedział podnosząc podbródek i spoglądając jej w oczy.
-Męczyć? Proszę się. Budzenie się obok ciebie jest jedną z przyjemniejszych czynności. Zresztą. Nikt nie jest wygodniejszą poduszką od ciebie-zaczęła bawić się jego włosami. Na jego twarzy pojawił się szeroki uśmiech. Pochylił się w jej stronę i łapiąc za podbródek, delikatnie pocałował.
-A tym cię nie męczę?-spytał co chwila patrząc a to w oczy, a to na usta i z powrotem. Jako odpowiedź, dziewczyna wplątała palce w jego gęste włosy i pocałowała go krótko co spotęgowało gęstość atmosfery panującej w pokoju. Chcąc go bardziej zadowolić przeniosła wargi na jego szyję.
Następnego dnia, James spóźniony wybiegł do pracy, gubiąc wszystko po drodze. Już w domu ubrał dresy i pędził na rozgrzewkę w studiu.
Wbiegając na salę po krótkiej reprymendzie, ustał obok pozostałej trójki powtarzając ruchy choreografki. Carlos pierwszy się odezwał.
-James, co ci się stało w szyję?-Latynos spytał retorycznie. Dopiero wtedy James przejrzał się w wielkim lustrze na przeciwko. Na jego szyi był wyraźny, czerwono siny znak.
-Jak to co?-spytał Logan rozciągając się-ktoś tu miał ciekawą noc-na te słowa James wywrócił oczami kręcąc przecząco głową, ale po chwili wszyscy wybuchnęli śmiechem, przez co dostało im się burę.
Za to dzień Mai upłynął dość spokojnie, wręcz nużąco. Pomijając odwiedziny siostry nic ciekawego się nie wydarzyło. Gdy wracała z pracy, postanowiła zajść do studia Jamesa. Miał kończyć kilka minut po niej, więc stwierdziła, że zrobi mu niespodziankę. Będąc tuż obok budynku zauważyła auto partnera. Mężczyzna opierał się o bok pojazdu rozmawiając z jakąś długonogą pięknością. Dziewczyna pewnym krokiem podeszła do chłopaka, całując go w policzek.
-Hej James-zamrugała do niego z uśmiechem-i hej Moira...-mruknęła już mniej zadowolona, próbując zachować pogodny wyraz twarzy.

rozdział 22

Tego dnia brunetka obudziła się przez rozmowę dochodzącą z korytarza, ale widać było tylko jeden cień chodzący niespokojnie w różne strony. To James.
-Nie....Skąd w ogóle wiesz?.....Tak, oczywiście....Dziś?...Postaramy się być o 18:00....Cześć.-usłyszała skrawek, po czym do pokoju wszedł brunet ubrany tylko w szare bokserki.
-Nie rób sobie planów na dziś. Idziemy do moich rodziców-westchnął siadając na krawędzi łóżka i oddychając ciężko. Dziewczyna wygrzebała się spod kołdry i na kolanach podeszła do Maslowa delikatnie całując go w kark i zaczynając masaż. Delikatnie wodziła palcami po jego wyrzeźbionych plecach i muskała każdy kawalątek jego skóry. W końcu poczuła, że jego mięśnie rozluźniają się.
Jak mężczyzna, który pracuje w korporacji i jest gwiazdą może się stresować taką drobnostką?
Uznała, że przydałoby się dziś załatwić formalności związane z wieczorem. W zamian za wieczorną zmianę, przejęła dyżur House'a w przychodni. Praca była lekka, choć zgoła nużąca. Nim zdążyła zauważyć, minęła 16:00. Czas powrotu do domu. Lili powiedziała, że nie czuje się najlepiej i miała zostać w domu. Oczywiście obiecała, że nie będzie szaleć tylko poleży w łóżku, grzecznie i spokojnie. Trudno było nie uwierzyć-to był istny anioł.
Maja stwierdziła, że mogłaby upiec ciasto. Ale jakie? Wpadła na pomysł. Sernik. Z rodzynkami, lukrem, posypką...Na samą myśl zaburczało jej w brzuchu. Postanowiła wcielić swój pomysł w życie i już po chwili szperała po szafkach. W czasie, kiedy spód się piekł, postanowiła dobrać ubiór. Nie mogła przecież pójść do rodziców faceta ratującego jej życie w łachmanach. Długo szukała. Nie chciała wyglądać jak jakaś uczennica przychodząca na rozpoczęcie roku, ale nie chciała też wyglądać, jakby wybierała się na imprezę z alkoholem i tańcem na rurze.
W końcu  gdy wybrała już odpowiednie ubrania, co było cudem za który należało wychwalać Boga, poszła dokończyć ciasto. W pół godziny zastygł twaróg i wszystko było gotowe. James Podjechał po nią. Wsiadła, całując do w policzek na powitanie i ruszyli w drogę. Stresowała się...Ale było czym?
Nawet jeśli, to mogłoby to być minimalne zdenerwowanie, tymczasem ona trzęsła się, jakby w samochodzie było śniegu po czubek nosa.
Po około 40 minutach wysiedli z samochodu. Widząc jej zdenerwowanie złapał jej prawą dłoń uśmiechając się pokrzepiająco. Ona chcąc pokazać jej śmiałość, zapukała do drzwi. Otworzyła jej przepiękna kobieta. Za nią stanął po chwili mężczyzna o cudownej postawie. Jej czerwona sukienka i jego szare włosy oraz garnitur sprawiały, że prezentowali się zabójczo.
-Dzień dobry-brunetka chciała być kulturalna i wyciągnęła dłoń. Została zmierzona od czubka głowy po palce po czym mężczyzna ujął jej dłoń z uśmiechem. Żona spojrzała na niego, po czym skierowała się do kuchni.
 Zasiedli przy stole. Atmosfera była gęsta tak bardzo, że z łatwością można ją było kroić nożem. Służąca, ubrana w skąpe ubrania podała indyka. Mimowolnie wzrok Jamesa skierował się na tył czerwonowłosej służki rodziców, podobnie było ze spojrzeniem jego ojca. Maja wywróciła oczami, widząc tę prześmieszną sytuację, ale już po chwili żona swojego niezbyt wiernego męża zaczęła rozmowę o pracy Mai. Kobiecie słysząc, że jest diagnostykiem, od razu poprawiło się nastawienie. Bóg wie, co przedtem myślała. Dla pieniędzy z nim jest?...Pozostawmy to bez komentarza.
Reszta działa się bez ceregieli. Przepytywanie jak w klasie.
Nie obyło się bez incydentów, jak Moira, czerwonowłose cudo, wylała przypadkowo sok na spodnie koło krocza Jamesa i próbowała go wytrzeć, oczywiście bez jakichkolwiek skrupułów. Po zaskakującej kolacji Maja miała ochotę tylko i wyłącznie położyć się spać. Oczywiście nie mogła, bo-jak musiało się okazać-jutro nie byłoby mleka do porannej kawy. Postanowiła się przejść chodnikiem koło plaży do najbliższego sklepu monopolowego. Po drodze, wracając zapatrzyła się na piaszczystą, mieniącą się blaskiem plażę.

Nagle spostrzegła młodszą siostrę rozmawiającą z trochę wyższym blondynem w zielonej kurtce i dłońmi w kieszeniach. Podeszła bliżej, żeby choć trochę podsłuchać. Wyraźnie się o coś sprzeczali. Mężczyzna stał tyłem, mówił dość delikatnym, lekko załamanym, ciepłym głosem próbując skończyć kłótnię, którą wywoływała dziewczyna. W pewnym momencie młodsza Łopuszyńska odwróciła się na pięcie i oparła o barierkę patrząc na zachód słońca, widocznie chcąc ochłonąć. Jednak mężczyzna podszedł do niej od tyłu i ją objął, a co za tym idzie, dziewczyna struchlała i zaczęła płakać.
Brunetka podeszła, a raczej przyczołgała się bliżej chcąc coś usłyszeć.
-Kocham cię-blondyn powiedział pół głosem pełnym emocji-Kocham, rozumiesz?
-Dobrze, wiesz, że ona mnie za to zabije-powiedziała nastolatka kładąc dłonie na torsie mężczyzny i wsłuchując się w bicie jego serca.
-Porozmawiam z nią. Wyjaśnimy wszystko. Tylko powiedz mi jedną rzecz. Kochasz mnie?-spytał mężczyzna  patrząc jej w oczy.
-Tak, Kendall. Powiedziała muskając jego wargi.

Rozdział 21

Nastała niezręczna cisza, którą pierwszą przerwał blondyn.
-Lili to moja...
-Koleżanka-przerwała mu wpół zdania Liliana.-Aurora poznała nas na spacerze- dodała przeciągłym tonem. Mimo, iż nie brzmiało to wiarygodnie,  nikt nie roztrząsał tematu. Wszyscy śmiali się i jedli kiełbaski. Na początku chłopcy skakali na trampolinie, jak małe dzieci, a później zrobili zawody w jedzeniu pianek, co oblali kilkoma piwami na jednego. Tylko Lili była spięta i cicha. Reszta balowała do rana. Pod koniec imprezy, pijackim bełkotem próbowali wyśpiewać równo nuty, ale gdy Alexa nie mogła już utrzymać Carlosa w pozycji pionowej, postanowiła ich porozwozić. Wszyscy zmęczeni, ale szczęśliwi odjechali rano, a młodsza z sióstr zasnęła jak kamień. Roześmiany Maslow bujał się na boki i szedł podparty o równie pijaną przyjaciółkę. Po kilku próbach, wreszcie weszli po schodach i ledwo dobrnęli do łóżka. Gdy w końcu mężczyzna mógł spokojnie spocząć, jego partnerka cały czas się wierciła co skutkowało tym, że oboje wpadali w śmiech nie do opanowania i tak w kółko. W końcu dziewczyna położyła się na torsie bruneta i oboje zasnęli.

Rano obudził Maję rumor z dołu. Ubrała satynowy, krótki szlafroczek i zeszła do kuchni. To była Lili, która kończyła szykować naleśniki. Była tajemnicza i milcząca. Jedyne, co powiedziała, dotyczyło tego, że wychodzi i mają na nią nie czekać z obiadem. Gdy młoda wyszła, James zszedł na dół. Zjedli śniadanie i postanowili się zająć pracą Jamesa. Pozostało sporo papierów do uzupełnienia, ale skończyli do szesnastej. Brunetka podrzuciła pomysł spaceru, który niezmiernie podobał się Maslowowi. Ubrali się w niewygniecione ubrania i wyszli. Spacerowali przez park podziwiając rozkwitające roślinki i tętniące życiem trawy. Dzieci cieszące się dzieciństwem biegały wokół ich nóg krzycząc coś niezrozumiale. Zwierzęta doskonale się bawiły, a starsze osoby czerpały radość z ciepłej temperatury i wspaniałej pogody. Dziewczyna pociągnęła chłopaka za rękę idąc w stronę centrum parku. Mężczyzna nie wiedział, gdzie go ciągnie, ale postanowił nie dopytywać. Dziewczyna zatrzymała się przed pięknie wyrzeźbioną fontanną opierając dłoń na jego torsie. Spojrzała w jego brązowo zielone oczy i przygryzła dolną wargę. Mężczyzna wpadł w trans wpatrując się tylko w długie, czarne,trzepoczące rzęsy okalające niezwykle piękne, błękitne oczy.

Nagle dziewczyna wykonała niespodziewany ruch i chlapnęła Jamesa odrobiną zimnej wody. Teraz, jego skóra miała na sobie błyszczące się w słońcu krople przejrzystej wody. Dziewczyna wyczekiwała na jego reakcję uśmiechając się dumnie. Dopiero gdy po chwili mężczyzna przetworzył, co się właśnie stało, zmienił minę na grobowo poważną. Dziewczyna odrobinę się przestraszyła, jednak postanowiła udawać, że nie zauważyła zmiany mimiki twarzy przyjaciela i wciąż z tym samym, choć mniej pewnym uśmiechem wpatrywała się w spływające krople bezbarwnej cieczy.  Mężczyzna nieznacznie się zbliżył i wykonał zamaszyste pociągnięcie dłonią, uprzednio nabierając tam dwa razy więcej wody niż Łopuszyńska, w czego skutek dziewczyna miała całe mokre włosy, z których życiodajna substancja spływała jej na rumiane policzki. Już po chwili ganiali wokół okrągłej fontanny chlapiąc wodą na wszystkie strony. Mimo, iż starsze panie z niezadowoleniem kręciły nad nimi głowami, oni mieli je w poważaniu i dalej wprawiali dzieci w osłupienie bawiąc się lepiej od nich. Jak można się domyśleć, do domu wracali zaznaczając chodniki mokrym śladem. Do domu weszli wciąż roześmiani, ale to, co tam zastali, było zadziwiające. W korytarzu stali Kendalla i Lili rozmawiający o Bóg wie czym. Blondyn wyraźnie próbował rozładować napięcie, a dziewczyna poddenerwowana zahaczała wzrok o każdy mebel w pomieszczeniu.

-Hej?-spytał niepewnie James łapiąc brunetkę za dłoń. W tym momencie dwójka odwróciła się w ich stronę przerażonymi oczyma

-Hej-powiedział niepewnie Schmidt.

-Nie chcę być niemiły, ale po co wpadłeś?-zagadnął Kendalla brunet. Blondyn nerwowo spojrzał na buty, po czym podniósł wzrok i już pewniej odpowiedział.

-Zgubiłem teksty do nowych piosenek. Dobrze wiesz, że producent mnie zabije, jak nie będę umiał zaśpiewać choćby jednej nuty, więc próbowałem wytłumaczyć Lili, jak wyglądają i czy mogę je skserować.-w jego głosie można było wyczuć nutę zmieszania i zawahania. Mimo to, Maslow poszedł na górę i wrócił po chwili niosąc dodatkowe, zapełnione tekstem kartki. Blondyn podziękował i po zaproszeniu na kawę oświadczył, że musi iść, więc domownicy jedynie odprowadzili go wzrokiem. Mai i Jamesowi wydawało się to podejrzane. Szczególnie, że zachowanie blondyna nie wskazywało na to, żeby wpadł tu na moment, żeby skopiować treść piosenki, ale postanowili, że dopóki nie dowiedzą się, o co chodzi, nie będą dopytywać.

Zapowiadał się ciekawy czas.

rozdział 20

-Witam szanowną panią-te słowa były pierwszymi, jakie Maja usłyszała tego dnia.
-Witam drogiego pana-uśmiechnęła się otwierając szerzej oczy, które właśnie przyzwyczajały się do rozświetlonego pomieszczenia. Mężczyzna wstał i podszedł do okna, wyglądając przez nie.
-Piękny dziś dzień-oświadczył po momencie ciszy-co powiedziałabyś na grilla?-dodał entuzjastycznie. Łopuszyńska widząc jego uśmiech oczywiście nie mogła mu odmówić.
Ranek zleciał im leniwie, na rozmowie i leżeniu. Około południa, dziewczyna ruszyła po rozpałkę do miasta i podwiozła ją do domu informując siostrę, że wpadną dziś przyjaciele Jamesa, między innymi Carlos z Alexą. Lili machnęła na to ręką mówiąc, że i tak się stąd nie rusza, bo Emilie i Aurora musiały jechać na badania i ma mnóstwo wolnego czasu.
Zaprosiła Kendalla, Logana, Carlosa i Alexę. Nie potrzebowała zbędnych gości.
Ustalili godzinę przybycia, czyli szesnastą, więc wszystko było jasne. Dziewczyna przygotowała ubrania, w czym pomogła jej Liliana, więc Maja mogła spokojnie ruszyć do szpitala. Była zaledwie czternasta, gdy zauważyła Jamesa czekającego na parkingu z torbą.
-Mogłeś zaczekać, przyszłabym i...-zaczęła, gdy wyskoczyła z samochodu, ale jej wypowiedź przerwał pocałunek. Maslow delikatnie ułożył dłonie na jej biodrach. Od słodyczy aż zakręciło jej się w głowie i wbiła mężczyźnie paznokcie w policzki, na których był dwudniowy zarost. Skończył z uśmiechem pełnym satysfakcji i ruszyli do samochodu. Oczywiście nie obyło się bez problemów, takich jak natarczywi paparazzi, ale dla człowieka unikającego ich przez dłuższy czas, to błahostka.
Po krótszym niż mogło by się zdawać czasie dotarli do posiadłości Maslowa. Brunet przekraczając próg domu, przymknął oczy i odetchnął z widoczną na twarzy ulgą.
-James!-krzyknęła uradowana Lili rzucając mu się na szyję. Przez ten krótki okres czasu, spędzała mnóstwo czasu z Maslowem i jak się można domyśleć, sporo z nim rozmawiała. Nic dziwnego, że przywiązała się do człowieka, który dał jej lepsze perspektywy, nauczył języka, poznał z ludźmi i zapewnił stabilną przyszłość. Jakby to ujął "Nie zapominając o moim wrodzonym wdzięku"-zapewne dodał by do tego jeden z najpiękniejszych uśmiechów.
Mężczyzna odwzajemnił uścisk zrzucając torbę.
-Zobacz, czego się nauczyłam-nastolatka pociągnęła mężczyzną w stronę ogrodu, a brunetka skomentowała to ze śmiechem idąc w ich kierunku. Gdy przekroczyła tarasowe drzwi zobaczyła siostrę robiącą salto, które zakończyła pięknym szpagatem.
-No nieźle, widać, że słuchałaś-powiedział dumny brunet przybijając jej piątkę, po czym sam ruszył na trampolinę.
-Tylko uważaj na ...-chciała krzyknąć Maja.
-TAK, WIEM, RANĘ!-krzyknął w jej stronę James wykonując rozmaite triki z jej siostrą.
Dziewczyna ruszyła w stronę domu, kręcąc z uśmiechem głową i wyciągnęła mięso na grilla, sałatkę oraz sprawdziła deser. Zbliżała się wyznaczona godzina. Dziewczyna ruszyła na górę, do garderoby, gdzie czekały na nią stosowne ubrania, które bez trudu, szybko wciągnęła na siebie. Po ułożeniu fryzury, wyjrzała przez okno. Lili już była przebrana. Pierwsi byli państwo Pena.
-Alexa!-krzyknęła Lili szczęśliwa na ich widok-O, i wujek Carlos!-jej uśmiech był jeszcze szerszy niż przed kilkoma chwilami.
-Czemu ja nie jestem wujkiem?-zastanowił się James.
-Jak możesz być wujkiem i szwagrem jednocześnie?-odpowiedziała pytaniem Lili. Łopuszyńska spojrzała na niego z uśmiechem, co odwzajemnił także zakłopotany Maslow.
Drugi przybył Henderson. Już po kilku minutach od poznania Lili dogadywali się jak brat z siostrą. Ostatni, jak się można spodziewać spóźniony, przybył Kendall. Przekraczając próg domu, zaczął:
-Sorka za spóźnienie, ale musiałem....Lili?-spytał zdziwiony.
-Ke...Kendall?-spytała równie zszokowana dziewczyna. Maja z Jamesem spojrzeli po sobie.
-Skąd wy się znacie?-spytali równocześnie Maslow i Łopuszyńska. Zapowiadało się ciekawie....